Ο συνοικισμός του Αγίου Γεωργίου δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’40. Οι πρώτοι οικιστές του συνοικισμού ήταν οι Λάμπρος Π. Χόντος, Βασίλειος Μιχ. Μαλεσιάδας και Ιωάννης Κ. Σταθογιάννης, που εγκαταστάθηκαν στο οικισμό στα τέλη της δεκαετίας του ’30.
Ο οικισμός βρίσκονταν αρχικά στη θέση «ΝΗΣΙ», 500 μέτρα περίπου βόρεια της σημερινής του θέσης, για να εγκατασταθεί, στη συνέχεια, μετά τις πλημμύρες του Αχελώου ποταμού και το σπάσιμο του προστατευτικού αναχώματος στη θέση «ΒΑΡΕΙΑ», στις 17-12-1962 και ώρα 1μ.μ, στη θέση «ΞΥΛΕΙΑ» του οικισμού (πήρε την ονομασία αυτή επειδή στην περιοχή αυτή γίνονταν η φόρτωση της ξυλείας ελάτης που έφτανε πλέοντας το ποτάμι του Αχελώου). Οι Καλυβιώτες, δείχνοντας αισθήματα απαράμιλλης κοινωνικής αλληλεγγύης και ανθρωπισμού, βοήθησαν όσο μπορούσαν, τους πλημμυρισμένους συγχωριανούς τους-«νησιώτες», όπως άλλωστε έκαναν σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια των ετών 1948-1949 της μετεγκατάστασης, από τους ορεινούς όγκους της Ευρυτανίας, των κατοίκων του συνοικισμού του Αγίου Γεωργίου. Με κάρα αλλά και με τρακτέρ, τα μεταφορικά μέσα της εποχής, τους μετέφεραν στο χωριό, όπου φιλοξενήθηκαν για μέρες. Κάθε καλυβιώτικη οικογένεια φιλοξενούσε και μία οικογένεια, συνήθως πολυμελή, από τον συνοικισμό.
Οι κάτοικοι του οικισμού Αγίου Γεωργίου κατάγονται κυρίως από τον νομό της Ευρυτανίας και την επαρχία Βάλτου του Νομού Αιτ/νίας. Μετεγκαταστάθηκαν στο χωριό στα χρόνια που ακολούθησαν την απελευθέρωση της πατρίδας, από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής και τον αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο και συγκεκριμένα κατά την διετία 1948-1949 αλλά και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας το ’50.
