facebook twitter youtube googleplus
on/off

AπείρανθοςΆρθρα: Γενικά για το Χωριό

Απεράθου. Απλωμένο σε υψόμετρο 650 μέτρων στους ανατολικούς πρόποδες του Φαναριού μοιάζει να αγναντεύει από ψηλά ό,τι βρίσκεται γύρω του. Ήρεμο μες στην αγριάδα του, ζεστό και πανέμορφο κρύβεται μες στο χρόνο, καλύπτει τα ίχνη του. Η ιστορία του αποτελεί ένα μυστήριο, αλλά και το όνομα του το ίδιο. Σε ένα συμφωνούν όσοι ιστορικοί καταπιάστηκαν με τη μελέτη του: Τ’ Απεράθου σφύζει από ζωή από τους αρχαιότατους χρόνους. Κατάφερε να κρατηθεί όρθιο μέσα σε όλες τις φουρτούνες που το χτύπησαν, να ξεπεράσει φτώχιες, πολέμους και καταστροφές και να συνεχίσει να κάνει αυτό που ξέρει τόσο καλά: να συνεχίζει να ζει δυνατό.

Απεράθου. Μια θεληματική ύπαρξη, που ταξιδεύει ασταμάτητα και ακούραστα μέσα στο χρόνο. Ένα μοναδικό χωριό, που έχει μάθει τους κατοίκους του να είναι τραχείς και σκληροί, μα συνάμα καλοσυνάτοι. Πάνω από όλα, όμως, να είναι αγνοί και γνήσιοι. Ευαίσθητοι. Με μια αξιοπρόσεχτη ευκολία μπορούν να συνθέσουν τραγούδια δίστιχα, με τα οποία εκφράζουν τη λύπη, το θρήνο, τη χαρά, την αγάπη τους. Ένα μοναδικό χωριό που έχει διδάξει τους κατοίκους του πώς να φανερώνουν το μικρό ποιητή, που κρύβεται μέσα τους…

Απεράθου. Ένα πέτρινο, κάτασπρο μυστήριο. Tά μικρά πλακόστρωτα σοκάκια, τα στιαστά με τα ξύλινα, σαρακοφαγωμένα δοκάρια, τα βόρτα, τα αδιέξοδα καλντερίμια, και τα σπίτια, τα χτισμένα τόσο κοντά το ένα στο άλλο, τα σπίτια που γέρνουν από το βάρος του χρόνου και της ιστορίας τους, που θαρείς πως θα αγκαλιαστούν οι αντικρινές ταράτσες τους, κρατάνε άλυτο το μυστήριο αυτό. Ο δαίδαλος, που σχηματίζουν τα δρομάκια του κι η έκπληξη που αισθάνεται κανείς, όταν χάνεται και όταν πάλι στην επόμενη στροφή ξαναβρίσκεται σε μέρη γνώριμα, αποκαλύπτουν τα πολλά πρόσωπα του χωριού, τη γεμάτη ομορφιά προσωπικότητα του.

Οι Απεραθίτες, γεννημένοι από τα σπλάχνα του ίδιου του Χωριού, μεγαλωμένοι με τα ήθη και τα έθιμα του, με την έννοια της τιμής, της ηθικής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, πρώτες από όλες τις αξίες τους και με αυτή τη γλώσσα, τη ζεστή, την ποιητική, τη ζωντανή, τη γεμάτη μουσικότητα. Η γλώσσα που μιλιέται από γενιά σε γενιά, που δείχνει αθάνατη, πλούσια με όλους τους ιδιωματισμούς της, η γλώσσα που μόλις μπεις στο άδυτο του χωριού σε ελκύει κοντά της, πάνω της. μέσα της. Και δε σε αφήνει να φύγεις, αν πρώτα δε σιγουρευτεί πως κάτι κέρδισες, πως κάτι πήρες κι εσύ από τα πλούτη της.

Απεράθου. Ένα χωριό που αντιστάθηκε σε όλους τους πολέμους, σε όλους τους φασισμούς. Ένα χωριό που θυσίασε πολλά παιδιά του στον αγώνα για ελευθερία και ποιοτική ζωή. Που δε λογάριασε πόνο και απώλεια, μπροστά στις μοναδικές ευκαιρίες που του παρουσιάστηκαν να ανέβει ένα ακόμα σκαλί στην ατέλειωτη σκάλα της ζωής. Που στην πάροδο τόσων χρόνων κυοφόρησε δεκάδες επιστήμονες, ποιητές, ζωγράφους και γλύπτες, γνωστούς και άσημους. Που στην πάροδο της ιστορίας γέννησε κάτι σπάνιο πια: αληθινούς ανθρώπους. Η ρότα που χάραξε αυτή η ταξιδιάρα ύπαρξη είναι άγνωστη. Κανείς δεν μπόρεσε να ψάξει στο αμείλικτο πέρασμα του χρόνου τα ίχνη της. Μόνο λίγα σημάδια εδώ κι εκεί, στους τοίχους, στα μόρσα, στις αθάνατες πλάκες φανερώνουν την αδυσώπητη αλήθεια: η ύπαρξη συνεχίζει να χαράσσει τη ρότα της, συνεχίζει να ταξιδεύει, αν και ξέρει πως έχει βρει την «Ιθάκη» της. Έχει βρει την αιωνιότητα.

Γράψτε το σχόλιό σας.