Στα χρόνια της σκλαβιάς, η μονή έκανε σημαντικές προσπάθειες να διατηρήσει την ελληνική γλώσσα και θρησκεία ενώ με τη σύσταση του ελληνικού κράτους άρχισε να συντηρεί αλληλοδιδακτικό σχολείο στους χώρους της, καλύπτοντας το μισθό του δασκάλου.Υπολογίζεται ότι η μονή ιδρύθηκε στις αρχές του 15ου αιώνα και ένας εκ των ιδρυτών της ήταν ο μοναχός Νήφων, που αργότερα έγινε πρώτος αρχιεπίσκοπος της Θεσσαλονίκης και, κατόπιν, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ενώ έπαιξε καθοριστικό ρόλο και στη διοργάνωση της ρουμανικής εκκλησίας. Ο Νήφων αναγνωρίστηκε ως άγιος αμέσως μετά το θάνατό του, το 1508 και η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις 11 Αυγούστου. Τα ιερά λείψανα του οσίου Γαβριήλ, βοηθού του Αγίου Νήφωνος φυλάσσονται μέχρι σήμερα σε αργυρή θήκη, στο καθολικό της ιεράς μονής.
Η μονή εκτεινόταν αρχικά σε ένα τετράπλευρο συγκρότημα κτιρίων που είχε στο κέντρο του το ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, διαστάσεων που ήταν μόλις 21 τ.μ.! Ο ναός αυτός κατεδαφίστηκε το 1945 και στη θέση του κτίστηκε μικρός βυζαντινός, σταυροειδής ναός με τρούλο και αγιορείτικες τοιχογραφίες.
Από 1945 η μονή είναι γυναικεία. Σήμερα οι μοναχές που ζουν εδώ ασχολούνται τόσο με αγροτικές όσο και με χειροτεχνικές εργασίες όπως εργόχειρα, βυζαντινές αγιογραφίες, κεντήματα κ.λπ

Πηγή