Ένα από τα  παλιότερα έθιμα του χωριού μας  το οποίο σήμερα έχει σταματήσει ή καλύτερα θα λέγαμε ότι έχει  αλλάξει μορφή  είναι το Λεχνικό ή Λιχνοκό . Όταν γεννούσε μια γυναίκα  και πριν ακόμη σαραντίσει οι πλησιέστεροι συγγενείς και οι γείτονες  κάνανε μια επίσκεψη στην  γυναίκα που είχε γεννήσει (Λεχώνα) για δύο κυρίως λόγους . Ο πρώτος λόγος  ήταν να δούν το μικρό νεογέννητο και να του δώσουν ευχές και να το ασημώσουν ( το ασήμωμα γινόταν με κάποιο κέρμα  ανεξάρτητα της αξίας του)  και ο δεύτερος λόγος   να πάνε φαγητό στη λεχώνα να «δυναμώσει» από τη γέννα και να έχει γάλα  για να θηλάξει το μωρό. Η έλλειψη  ψυγείου ανάγκαζε να πάνε τον κόκορα ζωντανό  και όχι σφαγμένο  μήπως της είχαν άλλοι πριν. Βεβαίως συνόδευαν τον κόκορα με όλα τα απαραίτητα για την σούπα όπως  ρύζι ή μανέστρα ή μακαρόνια, λάδι , βούτυρο,  αλάτι  αυγά, λεμόνια   για να είναι η σούπα νόστιμη και  να έχει γάλα  για το μωρό . Η λεχώνα  βέβαια δεν γύριζε ποτέ το «τροβά» άδειο πίσω , αλλά πάντα έβαζε μέσα τηγανίτες τις οποίες είχε φτιάξει από το χάραμα που κοιμόταν το μωρό ή σύκα.( Το αλεύρι για τις τηγανίτες το είχε κρατήσει από το θερισμό και το είχε ψιλοκοσκινισμένο για την περίσταση ξέχωρα απο αυτό που ζύμωνε για την οικογένεια).

Πηγή