Έρκυνα

Νύµφη µιας πηγής στη Λιβαδειά της Βοιωτίας. ∆ιηγούνταν πως ήταν κάποτε η σύντροφος της Περσεφόνης, πριν από την αρπαγή της, και πως έπαιζε µαζί της κάποια µέρα στα περίχωρα της πόλης. Τα δύο νεαρά κορίτσια είχαν µια χήνα, που τους ξέφυγε και πήγε να κρυφτεί µέσα σε µια σπηλιά, κάτω από µια πέτρα. Η Περσεφόνη την καταδίωξε και, για να την πιάσει, µετακίνησε την πέτρα. Τότε µια πηγή ανέβρυσε από τη γη είναι η οµώνυµη Πηγή ‘Ερκυνα (ή ΄Ερκυννα), στο νερό της οποίας έπρεπε να λουστούν όλοι οι πιστοί που ήθελαν να συµβουλευτούν το µαντείο του Τροφώνιου, που βρισκόταν εκεί κοντά. Ετεοκλής Ο Ετεοκλής, ένας από τους ήρωες του θηβαϊκού κύκλου, είναι γιος του Οιδίποδα και της Ιοκάστης και αδελφός του Πολυνείκη. Μερικές παραδόσεις του δίνουν για µητέρα αντί την Ιοκάστη την Ευρυγάνεια. Μετά την αποκάλυψη της αιµοµιξίας του Οιδίποδα, οι δύο γιοι του τον διώχνουν από τη Θήβα, ο Οιδίποδας τους καταριέται, προλέγοντάς τους πως θα χωριστούν και θα πεθάνουν ο ένας από το χέρι του άλλου. Για να αποφύγουν την πραγµατοποίηση αυτής της κατάρας, οι δύο αδελφοί αποφασίζουν να βασιλεύσουν διαδοχικά, καθένας για ένα χρόνο. Ο Ετεοκλής παίρνει πρώτος την εξουσία. Ο Πολυνείκης αποµακρύνεται είτε µε τη θέλησή του είτε επειδή τον έδιωξε ο αδελφός του. Αλλά, όταν επέστρεψε στο τέλος της χρονιάς και ζήτησε την εξουσία από τον Ετεοκλή, αυτός του την αρνήθηκε. Τότε ο Πολυνείκης κατέφυγε στον ΄Αδραστο και µε τη βοήθειά του οργάνωσε εκστρατεία εναντίον της ίδιας του της πόλης. Εντούτοις, πριν επιτεθεί στην πόλη, έστειλε ως πρεσβευτή τον Τυδέα να ζητήσει για τελευταία φορά από τον Ετεοκλή να σεβαστεί τις συνθήκες που είχαν κάµει οι δυο τους. Ο Ετεοκλής αρνήθηκε και πάλι. Τότε ο στρατός των Αργείων του ‘Αδραστου επιτέθηκε. Ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης συναντήθηκαν σε µια µονοµαχία σώµα µε σώµα τόσο λυσσαλέα, που και οι δύο σκοτώθηκαν. Ο Ετεοκλής, µετά τη νίκη των Θηβαίων, τάφηκε µε τιµές, ενώ ο Πολυνείκης όφειλε να µείνει χωρίς επικήδειες τιµές. ‘Οταν εξεστράτευσαν οι Επίγονοι, στη Θήβα βασίλευε ένας γιος του Ετεοκλή, ο Λαοδάµαντας.

Επίγονοι

Όνοµα που δόθηκε στους άµεσους απογόνους των επτά αρχηγών που πήραν µέρος στην πρώτη εκστρατεία εναντίον των Θηβών. Ενώ η πρώτη εκστρατεία τελείωσε µε αποτυχία, η δεύτερη, που επιχειρήθηκε από τους Επιγόνους, κατέληξε στην άλωση της πόλης. ∆έκα χρόνια µετά την αποτυχία του πρώτου πολέµου, οι γιοι των ηρώων που είχαν σκοτωθεί µπροστά στη Θήβα αποφάσισαν να εκδικηθούν για τους πατέρες τους. Συµβουλεύτηκαν το µαντείο, που τους υποσχέθηκε νίκη, αν είχανε για αρχηγό τους τον Αλκµέωνα, το γιο του Αµφιάραου. Ο Αλκµέωνας, παρά τις αντιρρήσεις του, δέχτηκε την αρχηγία µετά την επιµονή της µητέρας του Εριφύλης, που την είχαν κερδίσει τα δώρα του Θέρσανδρου, του γιου του Πολυνείκη, όπως την είχαν άλλοτε δελεάσει τα δώρα του ίδιου του Πολυνείκη, Στον πόλεµο πήραν µέρος οι δυο γιοι του Αµφιάραου Αλκµέωνας και Αµφίλοχος, ο γιος του Άδραστου Αιγιαλέας, ο γιος του Τυδέα ∆ιοµήδης, ο γιος του Παρθενοπαίου Πρόµαχος, ο γιος του Καπανέα Σθένελος, ο γιος του Πολυνείκη Θέρσανδρος, ο γιος του Μηκιστέα Ευρύαλος. Οι Επίγονοι άρχισαν τις επιχειρήσεις λεηλατώντας τα χωριά γύρω από τη Θήβα. Όταν οι Θηβαίοι βάδισαν εναντίον τους µε αρχηγό το γιο του Ετεοκλή Λαοδάµαντα, η συµπλοκή έγινε στη Γλίσσαντα. Ο Λαοδάµαντας σκότωσε τον Αιγιαλέα, αλλά ο ίδιος σκοτώθηκε από τον Αλκµέωνα και οι Θηβαίοι κατατροπώθηκαν. Κατά τη διάρκεια της νύχτας µε συµβουλή του µάντη Τειρεσία οι κάτοικοι της πόλης έφυγαν. Οι Επίγονοι µπήκαν στη Θήβα το πρωί της επόµενης ηµέρας, τη λεηλάτησαν και αφιέρωσαν µεγάλο µέρος από τα λάφυρα στον Απόλλωνα των ∆ελφών. * Πηγή: (ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ & ΡΩΜΑΊΚΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ, PIERRE GRIMAL)

 Εργίνος

Βασιλιάς των Μινυών στον Ορχομενό της Βοιωτίας. ΄Ηταν γιος του Κλύμενου και της Βουζύγης. ΄Οταν ο πατέρας του σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μιάς γιορτής του Ποσειδώνα στην Ογχηστό, άλλη πόλη της Βοιωτίας, από ένα Θηβαίο, τον Περιήρη, ηνίοχο του Μενοικέα, ο Εργίνος συγκέντρωσε στρατό και βάδισε εναντίον των Θηβών. Σκότωσε πολλούς Θηβαίους και συνήψε με το βασιλιά της πόλης μια συνθήκη, σύμφωνα με την οποία απαιτούσε για είκοσι χρόνια ένα φόρο εκατό βοδιών. Ενώ ο Ηρακλής επέστρεφε από το κυνήγι του λιονταριού του Κιθαιρώνα,

συνάντησε τους απεσταλμένους του Εργίνου, που μόλις είχαν εισπράξει τον ετήσιο φόρο για τον κύριό τους. Ο Ηρακλή; τους ακρωτηρίασε κόβοντάς τους τη μύτη και τα αυτιά και τους τα κρέμασε στο λαιμό: ύστερα τους διέταξε να μεταφέρουν αυτόν το φόρο στον Εργίνο. Ταπεινωμένος από αυτές τις προσβολές ο Εργίνος επιτέθηκε στη Θήβα. Ο Κρέοντας, ο βασιλιάς της πόλης, ήταν διατεθειμένος να υποχωρήσει, αλλά ο Ηρακλή; κάλεσε στα όπλα τους νέους των Θηβών και παίρνοντας ο ίδιος μια

πανοπλία από την Αθηνά μπήκε επικεφαλής τους και άνοιξε μάχη με τον Εργίνο. Για να εμποδίσει το ιππικό των εχθρών να αναπτυχθεί, σκέφτηκε να πλημμυρίσει την πεδιάδα. Πήρε τη νίκη κατά τη διάρκεια όμως της αναμέτρησης σκοτώθηκε ο Αμφιτρύωνας, ο θετός του πατέρας. Ο ίδιος ο Ηρακλής σκότωσε με το χέρι του τον Εργίνο. Ο Κρέοντας του έδωσε για γυναίκα την κόρη του Μεγάρα, ανταμοιβή για τη νίκη του. Σύμφωνα με μια απομονωμένη παράδοση, ο Εργίνος δε σκοτώθηκε στη

μάχη. ΄Εκλεισε συνθήκη με τον Ηρακλή, που επέβαλε στους Μινύες το διπλό του φόρου που άλλοτε είχαν επιβάλει στους Θηβαίους. ΄Επειτα δούλεψε στο καταστραμμένο βασίλειό του για να ξαναφτιάξει την περιουσία του. ΄Οταν συσσώρευσε ένα ικανοποιητικό ποσό, παντρεύτηκε ύστερα από συμβουλή του μαντείου μια νέα γυναίκα, από την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τους αρχιτέκτονες Αγαμήδη και Τροφώνιο.

Γνωρίζουμε και έναν άλλο Εργίνο, γιο του Ποσειδώνα, που πήρε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία. Κάποτε τον ταυτίζουν με το βασιλιά του Ορχομενού, τον αντίπαλο του Ηρακλή. Μετά το θάνατο του πλοηγού Τίφη, ο Εργίνος τον αντικατέστησε και αυτός οδήγησε την Αργώ. Παρόλο που ήταν νέος, είχε άσπρα μαλλιά, πράγμα που προξένησε τα γέλια των γυναικών της Λήμνου. Στους αγώνες όμως που έγιναν στη Λήμνο νίκησε στο δρόμο.

 Θέσπιος

Ο Θέσπιος, ο επώνυμος ήρωας της βοιωτικής πόλης Θεσπιές, είναι ένας γιος του Ερεχθέα, του ήρωα της Αττική. Εγκατέλειψε την Αττική και ίδρυσεένα βασίλειο στη Βοιωτία. Ο Θέσπιος παίζει δευτερεύοντα ρόλο στον κύκλο των μύθων του Ηρακλή. Κοντά του σε ηλικία δεκαοκτώ ετών ο Ηρακλής άρχισε τους άθλους του, σκοτώνοντας το λιοντάρι του Κιθαιρώνα. Ο Θέσπιος είχε πενήντα κόρες είτε από μία μόνο γυναίκα, τη Μεγαμήδη, είτε από διάφορες παλλακίδες. Όσο κράτησε το κυνήγι, ο Ηρακλής έμεινε στο σπίτι του Θέσπιου και κάθε νύχτα έσμιγε με μία από τις κόρες του. Πράγματι ο βασιλιάς επιθυμούσε να έχει γιους από έναν τέτοιο ήρωα. Ο Ηρακλής ήταν τόσο κουρασμένος από τον καθημερινό του κόπο, που δεν

καταλάβαινε την αλλαγή και πίστευε πως κάθε φορά ξανάβρισκε την ίδια σύντροφο. Άλλες παραδόσεις βεβαιώνουν πως έσμιξε με όλες τις νέες κοπέλες σε επτά νύχτες ή ακόμη και σε μία νύχτα. Όλες απέκτησαν από ένα γιο από τον Ηρακλή η πρωτότοκη και η μικρότερη γέννησαν δίδυμα. Τα πιο πολλά από αυτά τα παιδιά με διαταγή του Ηρακλή μεταφέρθηκαν από τον Ιόλαο στη Σαρδηνία, όπου εγκαταστάθηκαν ως άποικοι. Δύο παιδιά ξαναγύρισαν στη Θήβα και επτά έμειναν στις Θεσπιές. Διηγούνταν πως οι γιοι των Θεσπιάδων, που είχαν εγκατασταθεί στη Σαρδηνία, αντί να πεθάνουν, κοιμόνταν σε ύπνο βαθύ, αιώνιο. Έτσι απέφυγαν τη φθορά του τάφου και τη φλόγα της πυράς. Ακόμη ο Θέσπιος είναι ο φίλος, που εξάγνισε τον Ηρακλή ύστερα από το φόνο των παιδιών που είχε αποκτήσει από τη Μεγάρα.

 Ισμηνός

Ο Ισμηνός είναι ο θεός του ομώνυμου ποταμού στη Βοιωτία. ΄Οπως όλοι οι ποταμοί, είναι γιος του Ωκεανού και της Τηθύος. Μερικές φορές τον θεωρούν γιο του Ασωπού και της Μετώπης. Η μυθική παράδοση γνωρίζει έναν άλλο Ισμηνό (ή Ισμήνιο), Θηβαίο επίσης και γιο του Απόλλωνα και της Νύμφης Μελίας. Είχε δύο κόρες, τη Δίρκη και τη Στροφίη, δύο πηγές της θηβαϊκής χώρας. Ισμηνός τέλος είναι το όνομα του μεγαλύτερου γιου της Νιόβης και του Αμφίονα. Σκοτώθηκε μαζί με τους Νιοβίδες από τα βέλη του Απόλλωνα. Καθώς πέθαινε, ρίχτηκε στο ποτάμι, που πήρε το όνομά του από το όνομα του νέου άντρα.

* Πηγή: (ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ &

ΡΩΜΑΊΚΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ, PIERRE GRIMAL)