Στα νοτιοδυτικά της Αρκαδίας στις βόρειες άκρες του Ταυγέτου, υπάρχει μια βουνοκορφή (1264μ.), το αρχαίο Παράσσιο όρος, η σημερινή Ελληνίτσα.
Σύμφωνα με ιστορικούς, Ελληνίτσα σημαίνει “χώρος των Ελλήνων” στα σλάβικα και πήρε αυτό το όνομα στο τέλος της Φραγκοκρατίας το 1200 περίπου όταν στο βουνό αυτό είχαν συγκεντρωθεί οι Έλληνες της περιοχής για να αποφύγουν τους Φράγκους. Στα βορειοανατολικά της Ελληνίτσας σε ένα πλάτωμα σαν βεράντα και στα 500μ. υψόμετρο, υπάρχει το χωριό Ελληνίτσα, το πρώην Μεμή.
Η ιστορία του χωριού μας αρχίζει τα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας όταν από το κάστρο της Οριάς, πάνω στο όρος Ελληνίτσα, κατέβηκαν χαμηλότερα κάποιοι από τους Έλληνες και έχτισαν σπίτια στη θέση Ρουσαλή.Ίχνη αυτού του χωριού βρέθηκαν πιο ψηλά από το σημερινό χωριό σε εργασίες ύδρευσης . Πότε καταστράφηκε αυτό το χωριό και πως, δεν γνωρίζουμε.
Κάποιος από τους κατοίκους του βρέθηκε στο χωριό Κουρουνιού της Γορτυνίας. Αυτός εδιηγήτο την ιστορία στους κατοίκους του Κουρουνιού και επειδή τόνιζε το γράμμα “M” τον ονόμασαν Μεμή. Όταν έκανε οικογένεια και με παρότρυνση των άλλων, αποφάσισε να γυρίσει στον τόπο του.Έχτισε το σπίτι του χαμηλότερα από την Ρουσαλή πάνω από τον ελαιώνα. Από τότε (περίπου το 1700) αρχίζει η ιστορία του χωριού μας και ονομάζονταν το χωριό του Μεμή.
Ο Ανδρέας Μεμής απέκτησε τρεις γιούς, τον Θόδωρο, τον Δημήτριο και τον Παύλο. Κλάδοι και παρακλάδια αυτών είναι οι σημερινές οικογένειες των Καρτσωναίων, Μαδουραίων, Νικοπουλαίων, Φωτοπουλαίων, Χριστοφιλακαίων και Πανταζοπουλαιων. Τους περισσότερους κατοίκους το χωριό μας είχε στην απογραφή το 1928, όταν υπήρχαν 258 άτομα, 125 άνδρες και 135 γυναίκες.
Σήμερα το χωριό μας έχει μείνει με ελάχιστους και μεγάλης ηλικίας μόνιμους κατοίκους Οι περισσότεροι απόγονοι μένουν μόνιμα στην Αθήνα και στην Αμερική στην οποία μετανάστευσαν γύρω στο 1900. Τα πράγματα έγιναν άσχημα για το χωριό μας, μετά τις πυρκαγιές του 2007 όταν και κάηκαν αρκετά σπίτια καθώς και τα δάση και οι ελαιώνες του χωριού. Η αγάπη όμως όλων για το χωριό τους καθώς και η ευκολία μετακίνησης, επιτρέπουν σε πολλούς να επισκέπτονται τακτικά το χωριό και να συντηρούν τα σπίτια τους. Τα περισσότερα από αυτά έχουν πλήρως ανακαινισθεί και πολλά από τα καμένα ξαναχτίζονται. Τώρα περιμένουμε να πρασινίσει πάλι ο τόπος μας και να ξαναγίνει το όμορφο και γραφικό ορεινό χωριό που πάντα ήταν.
