Φαράγγια, βουνά και κοιλάδες σχηματίζουν το ανάγλυφο του ελλαδικού χώρο, δημιουργώντας τοπία αξεπέραστης ομορφιάς. Παράλληλα όμως η τοπογραφία αυτή αποτελεί και αποτελούσε ανέκαθεν τεράστιο εμπόδιο για τις μετακινήσεις ανθρώπων και εμπορευμάτων. Προκειμένου να το υπερβούν, λοιπόν, οι κάτοικοι σε όλη την Ελλάδα ανέπτυξαν στο διάβα των αιώνων εκπληκτική παραδοσιακή αρχιτεκτονική που τους επέτρεψε να κατασκευάσουν πέτρινα γεφύρια,  που στέκουν σχεδόν ανέπαφα μέχρι τις μέρες μας. Συνολικά στην Ελλάδα υπάρχουν πάνω από 1500 μικρά και μεγάλα πέτρινα γεφύρια που αποτελούσαν ως και τα μέσα του 20ου αιώνα τη ραχοκοκαλιά του οδικού δικτύου της χώρας. Μονότοξα ή πολύτοξα, τα γεφύρια αυτά είναι έργα ντόπιων, πολυμήχανων μαστόρων και τεχνητών, οι οποίοι με μόνο εφόδιο την πέτρα, τα χέρια και το μεράκι κατόρθωσαν  να δημιουργήσουν αριστουργηματικά αρχιτεκτονήματα.

Το μεγαλύτερο σε άνοιγμα μονότοξο γεφύρι στα Βαλκάνια και ένα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη είναι το γεφύρι της Πλάκας στον Άραχθο ποταμό, στο συνοικισμό Πλάκας-Ραφταναίων. Το τόξο του έχει άνοιγμα 40 μέτρα και ύψος περίπου 18 ως 20 μέτρα ανάλογα με το βάθος της κοίτης του ποταμού. Είναι έργο του Κώστα Μπέκα, ενός  Τζουμερκιώτη αρχιμάστορα και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1866. Αξίζει να σημειώσουμε ότι στο συγκεκριμένο σημείο είχαν χτιστεί άλλα δύο γεφύρια, ένα το 1860 και το δεύτερο το 1863, τα οποία γκρεμίστηκαν από τα ορμητικά νερά του Αράχθου, το δεύτερο μάλιστα λίγες ώρες μετά τα εγκαίνιά του. Από το 1881 μέχρι το 1913 το γεφύρι της Πλάκας ήταν κομμάτι των συνόρων ανάμεσα στο ελληνικό κράτος και την οθωμανική αυτοκρατορία. Στις 4 Φλεβάρη του 1944, στο τελωνείο δίπλα στο γεφύρι, υπογράφηκε η συνθήκη ανακωχής ανάμεσα στις αντιπροσωπείες του ΕΔΕΣ και του ΕΑΜ, του Ζέρβα και του Βελουχιώτη. Την ίδια χρονιά βομβαρδίστηκε από τα αποχωρούντα γερμανικά στρατεύματα, ωστόσο παρέμεινε όρθιο σε πείσμα του καιρού αλλά και των ανθρώπων.