facebook twitter youtube googleplus
on/off

ΑγιοπηγήΠρόσωπα: Παντελής Σαμπαλιώτης

Παντελής Σαμπαλιώτης

Παντελής Σαμπαλιώτης

Ο Παντελής Σαμπαλιώτης γεννήθηκε το 1955 στην Αγιοπηγή Καρδίτσας. σπούδασε βυζαντινή ζωγραφική καθώς και ζωγραφική μεγάλων διαστάσεων, στην Αθήνα. Από το 1973 εργάζονταν ως ελεύθερος καλλιτέχνης. Μεταξύ των ετών 1978 και 1988 ταξίδεψε στην Ευρώπη και έμεινε για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα στην Ελβετία, την Γαλλία, την Ισπανία και στην Σουηδία. Από το 1988 και μέχρι το έτος 1997 έζησε και εργάστηκε στην Αθήνα και στην Υδρα. Στο ενεργητικό του είχε πολλές προσωπικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό. Έργα του ευρίσκονται σε ιδιωτικές και δημόσιες Συλλογές, σε Ελλάδα, Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία, Ιαπωνία, αλλά και στην Δημοτική Πινακοθήκη της Καρδίτσας. Αγαπητός σε όλους ο Παντελής, δεν απουσίασε ποτέ από τον γενέθλιο τόπο και εργάστηκε αθόρυβα για την πολιτιστική ανάπτυξη του Νομού Καρδίτσας, με σημαντικές εικαστικές πρωτοβουλίες και πρωτοποριακές ιδέες. Μεταξύ των άλλων ήταν και ιδρυτικό μέλος της Εταιρίας Σύγχρονης Πολιτιστικής Ανάπτυξης (ΕΣΠΑ ΜΚΟ), με σημαντική προσφορά. Το 1997 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Βερολίνο όπου διέπρεπε τιμώντας την Τέχνη και την Ελλάδα. Ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής στην Δημοτική Πινακοθήκη του Νιούκλεν του Βερολίνου και συνεργάτης – μουσειοπαιδαγωγός στο πρόγραμμα του Οργανισμού “Jugend im Museum” (Νεολαία στο Μουσείο), στην Εθνική Πινακοθήκη του Βερολίνου.
Η αγάπη του για τη ζωγραφική και η προσπάθεια που κατέβαλε, τον έκαναν να ξεχωρίζει ανάμεσα σε μια πληθώρα ζωγράφων και να διακρίνεται σε αυτόν τον χώρο, που δεν είναι και εύκολος. Υπηρέτησε τη ζωγραφική και έδειξε καθαρά τις δυνατότητές του ως ζωγράφου, όχι μόνο στα στενά τοπικά όρια, αλλά και στο εξωτερικό. Η αγάπη του για την υψηλή και μορφούσα Τέχνη, η συνέπεια και η επιμονή, που συνδυάζονται με το μεράκι και το ταλέντο, φανερώνει άνθρωπο αφοσιωμένο και ανοιχτό στις προσκλήσεις, που του δίνει η ζωγραφική Τέχνη. Πολλά του έργα έχουν ένα δικό τους εκφραστικό «status», λίγο απόμακρο και θλιμμένο, καθώς η σύνθεση εναρμονίζεται με την ευαισθησία του και ο τρόπος της απόδοσης του θέματος δεν είναι ο συνηθισμένος. Ανήκε στη «νεότερη γενιά», καθώς άλλαξε και τα δεδομένα των συσχετισμών των χρωμάτων, δίδοντας περισσότερη σημασία στη φυσικότητα που συνθέτουν και αποδίδουν το αντικείμενο. Σε αρκετά έργα και κυρίως σε προσωπογραφίες, παρατηρεί κανείς μια διαφορετική σχηματοποίηση των προσώπων, που μέσα στη στατικότητά τους δίνουν μια έκφραση αναπόλησης και νοσταλγίας, ρομαντικής διάθεσης και αναζήτησης. Οι ζωγραφικές του αναζητήσεις ασφαλώς περιλαμβάνουν μεγάλη «γκάμα» ζωγραφικών ενδιαφερόντων. Εκείνο όμως που μπορεί να παρακολουθήσει κανείς είναι πως ο καλλιτέχνης έχει αναπτυγμένη και ευαίσθητη την οπτική του παρατηρητικότητα.Κάθε θεματική ζωγραφική ενότητα έχει τα δικά της μέτρα και φανερώνει εσώψυχες καταστάσεις του ζωγράφου, που λυτρώνονται μέσα από τον επιδέξιο χρωστήρα του και την χαρακτηριστική του ευαισθησία ως ανθρώπου.

Ο Παντελής Σαμπαλιώτης ήταν ο απόλυτος καλλιτέχνης – δημιουργός. Έτσι χαρακτηρίστηκε από τους γερμανούς τεχνοκριτικούς κατά την τελευταία του έκθεση στο Βερολίνο, την σύγχρονη πόλη του φωτός», όπου εξέθεσε έργα του – εγκαταστάσεις, επιτοίχια, επιδαπέδια και εναέρια ακόμη, σε μια πτέρυγα 1.600 τετραγωνικά μέτρα. Μια τεράστια δουλειά σε όγκο, παρουσίαση και έργο, όταν όλοι οι άλλοι καλλιτέχνες που συμμετείχαν, μοιράζονταν τα υπόλοιπα 4.000 τετραγωνικά μέτρα. Ο Παντελής Σαμπαλιώτης, ήταν πληθωρικός και ευτυχής άνθρωπος. Όταν μιλούσε για την τέχνη του, ήταν απλός, φιλικός γελαστός, ένας πλήρης και αφοσιωμένος καλλιτέχνης. ήταν ο δημιουργός που μιλούσε για τον Ηράκλειτο, τον Όμηρο ή τον Θεοτοκόπουλο, πολύ φυσικά, όπως συμβαίνει όταν κάποιος έχει αφομοιώσει πολύ καλά την εποχή του. Και, βέβαια, δεν ήταν «τυχαίο» αυτό. Ούτε είναι συμπτωματικό το ότι για τον καλλιτέχνη – δημιουργό που χρησιμοποιεί λιθοφώνιο – ένα υλικό που το 60% είναι ασήμι – ή μεθελίνη στα έργα του και μιλάει για τον χρόνο που χρειάζεται η οξείδωση ή το αλάτι να δράσει πάνω τους, πράγματα που «σπούδασε» στην Νάξο από παλιούς ναυτικούς και κατάφερε να τα «δέσει» επιτυχημένα με την κυκλαδίτικη κουλτούρα και όλη την αρχαία ελληνική «σκουριά» μια Κυριακή δεν φθάνει γιατί είναι πολλές οι ώρες της κουβέντας και ποτέ δεν είναι αρκετές.
“Θεωρώ ότι η φύση είναι πάντα αυτό που προσπαθούμε ν’ αντιληφθούμε, στον ορατό κόσμο που τα πάντα έχουν μια εξήγηση, μια πρόταση και μέσα σ’ αυτό προσπαθούμε να βρούμε τη δικά μας θέση (στην πρόταση) και στην προοπτική να διαιωνιστούμε μέσα απ’ αυτή την πρόταση. Η γνώση της είναι αυτό που μας είναι απτό. Τη Φύση προσπαθούμε να την αντιληφθούμε μέσα απ’ το μυαλό μας και την αντιλαμβανόμαστε καλύτερα όταν έχουμε Ίχνη. Δηλαδή πράγματα που σε καθημερινή βάση αποτελούν Ίχνη. Κι ο άνθρωπος είναι ένα ίχνος από τη φύση. Οι άνθρωποι που πέρασαν κι αυτοί που θα ‘ρθουν πάλι, είναι ίχνη από τη φύση. Αυτό το λεπτό σημείο – σε μια εποχή που μπαίνει σε μια τρίτη χιλιετία πολιτισμού, έτσι που όλα αναθεωρούνται, όλα αμφισβητούνται, πλέον – να δώσεις μ’ έναν απλό τρόπο, μέσα ας πούμε, στο χώρο, εσύ πως θα ήθελες να εικονίσεις αυτή την Αρχή, την αρχή αυτή της σχέση με τη Φύση.” είχε πει σε μια συνέντευξή του για το έργο του.
Το 2005, ο Παντελής Σαμπαλιώτης σε συνεργασία με το Δήμο Καρδίτσας υλοποίησε στο αίθριο της Δημοτικής Αγοράς Καρδίτσας ένα ανοικτό εργαστήριο που έδωσε τη δυνατότητα σε εκατοντάδες Καρδιτσιώτες, να εκφραστούν καλλιτεχνικά και να δημιουργήσουν τα δικά τους έργα.
Ο Παντελής Σαμπαλιώτης άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο του Βερολίνου τον Οκτώβριο του 2011 σε ηλικία 56 ετών. Η Δημοτική Πινακοθήκη Καρδίτσας έχει την τύχη να διαθέτει σήμερα 22 έργα του που αποκτήθηκαν σε διάφορες φάσεις της καλλιτεχνικής του Δημιουργίας.

Πηγή

Γράψτε το σχόλιό σας.