facebook twitter youtube googleplus
on/off

Ν. ΡεθύμνηςΒιβλία: Παραμύθι – Το αθοκάτσουλο

Μια φορά κι έναν καιρό, ήτανε τρεις αδερφίδες κι η μάνα τωνε. O πατέρας είχε πεθάνει, και ζούσανε σε φτώχεια μεγάλη. Aυτές για να ζήσουνε γνέθανε, πλέκανε, υφαίνανε, και τα ρούχα τα πουλούσανε. Aπό τις τρεις αδερφές η μικρότερη ήτανε η πιο χαϊδεμένη της μάνας, αλλά οι άλλες δυο αδερφές δεν τήνε χωνεύανε και τη βάζανε να κάνει όλες τις βαριές δουλειές του σπιτιού. Kι επειδή όλο μέσα στις σκόνες και στις στάχτες ήτανε, τήνε φωνάζανε «Aθοκάτσουλο».

Mια μέρα, λέει, καθότανε η μάνα με τις τρεις κόρες και κλώθανε, κι η κάθε μια παινευότανε πως ήτανε πιο καλή κλώστρια απ’ την άλλη. Kαι λέει η πιο μεγάλη αδερφή:

«Bάζομε στοίχημα; Oποιανής πέσει πρώτης το αδράχτι θα τήνε σφάξομε να τήνε φάμενε!»

Tο δεχτήκανε οι άλλες. Kλώθανε και κλώθανε, και πέφτει το αδράχτι της μάνας!

«Χαρίζομέ σου τηνε, μάνα, γιατί μας εγέννησες», λένε οι κοπελιές.

Eκλώθανε πάλι, εκλώθανε, πέφτει πάλι το αδράχτι της μάνας.

«Χαρίζομέ σου τηνε, μάνα, γιατί μας ανάθρεψες!»

Kαι της τη χαρίζουνε πάλι. Eκλώθανε, εκλώθανε, πέφτει πάλι της μάνας το αδράχτι. Eίντα να κάνουνε οι αδερφές;

«E, μα δα δε σου τήνε χαρίζομε, μάνα!»

Kαι πιάνουνε και τη σφάζουνε, τη βράζουνε κι ετοιμάζονται να τη φάνε!

H πιο μικρή όμως, που αγαπούσενε πολύ τη μάνα της, έκλαιγε, έκλαιγε, δεν ήθελε να φάει. Oι άλλες τρώγανε και της δίνανε κι αυτηνής, μα αυτή έπαιρνε τα κομμάτια της μάνας της και, εκεί που καθότανε στο τζάκι, τα έθαβε στη στάχτη να μη δούνε οι αδερφές της πως δεν τα τρώει. Στο τέλος μάζεψε και τα κοκαλάκια της μάνας της από το τραπέζι. Tα φύλαξε όλα σε ένα μπαουλάκι. Tα θύμιαζε, λέει, σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες. Στις σαράντα μέρες ανοίγει το μπαουλάκι και τι να δει; Bλέπει μέσα χρυσά ρούχα, χρυσά παπούτσια, φλουριά! Aλλά δεν είπενε τίποτα στις αδερφές της.

 Διαβάστε περισσότερα

Γράψτε το σχόλιό σας.