Το Ζωτικό είναι χτισμένο σε υψόμετρο εξακοσίων μέτρων, και ήταν το βασικότερο προπύργιο της Σουλιώτικης Συμπολιτείας. Λόγω της μορφολογίας του εδάφους, ήταν το μοναδικό μέρος, που οι Τούρκοι έκαναν τις περισσότερες καταστροφικές επιδρομές εναντίων των Σουλιωτών.
Υπάρχουν ακόμα και σήμερα το Παλαιόκαστρο και τα Ταμπούρια, η Βίγλα κ.λ.π. Στα βουνά του Ζωτικού, Βρυτζάχα και συνεχομένα έγινε η μάχη που διαλαλεί το Δημοτικό τραγούδι “Στη βρύση στα Τσερίτσιανα, στον πλάτανο από κάτω, στον πάτο από τη χώρα”. Λιβίκιστα ήταν η παλαιά ονομασία του Ζωτικού.
Μετά την απελευθέρωση έγινε μετονομασία όλων των κοινοτήτων που είχαν ξενικά ονόματα. Τότε η Κοινότητα ονομάστηκε Ζωτικό, λέξη που ταιριάζει ακόμη και σήμερα με τη Ζωτικότητα και τη ζωντάνια που διακρίνει τους κατοίκους του.Για την παλαιά ονομασία Λιβίκιστας, υπάρχουν αρκετές εκδοχές, χωρίς να είναι δυνατή η απόδειξη καμίας. Η κυριότερη εξ αυτών, φαίνεται ότι αυτή την ονομασία, την είχε πάρει από τον Κοσμά τον Αιτωλό, ο οποίος είχε πάει στην Κοινότητα.
Η οικονομία των κατοίκων στο Ζωτικού σήμερα στηρίζεται μόνο στην κτηνοτροφία. Το μόνο προϊόν που παράγεται στο Ζωτικό είναι το γνήσιο κεφαλοτύρι του, που έχει μακρόχρονη παράδοση, αλλά είναι και δυσεύρετο λόγω της άριστης ποιότητας του. Επίσης υπάρχουν περίπου δεκαπέντε (15) παρεκκλήσια που δείχνουν, όχι την θρησκοληψία των κατοίκων, αλλά την εξυπνάδα τους για να απαλλαγούν από την υποχρέωση του φόρου, στους τότε κατακτητές Τούρκους.
