Το Ρίβιο είναι οικισμός της κοινότητας Παπαδάτου η οποία πλέον ανήκει στο Δήμο Φυτειών. Ο Δήμος Φυτειών περιλαμβάνει τις Φυτείες που είναι και η έδρα του Δήμου, το Δημοτικό Διαμέρισμα Παπαδάτου και τους οικισμούς Ρίβιου , Αγίου Στεφάνου και Κουβαρά.
Το Ρίβιο απλωμένο ευρύχωρα στην ανατολική ακτή της Λίμνης Αμβρακίας δημιουργήθηκε από κατοίκους του χωριού Παπαδάτου, που από το 1860 περίπου κατέβηκαν στην περιοχή η οποία είναι πεδινή σε σχέση με τον ημιορεινό χαρακτήρα της κοινότητας. Γνώρισε μεγάλη οικιστική ανάπτυξη τις μεταπολεμικές δεκαετίες ταυτόχρονα με την αύξηση της καπνοπαραγωγής. Είναι ο κάμπος της Παπαδάτου γι αυτό όλο και περισσότερες οικογένειες Παπαδαταίων το επέλεγαν ως μόνιμη και όχι εποχιακή διαμονή. Επίσης παρέμειναν οριστικά στην περιοχή κτηνοτρόφοι απ τα ορεινά της Άρτας αλλά και της Ευρυτανίας. Σήμερα ακολουθώντας τη μοίρα της υπαίθρου φθίνει πληθυσμιακά (κάτοικοι 256, απογραφή 2001).
Ο οικισμός Ριβίου βρίσκεται επί του Εθνικού Δρόμου Αγρινίου – Αμφιλοχίας, στην ανατολική όχθη της λίμνης Αμβρακίας και στις πλαγιές του υπόγειου ποταμού με την ίδια επωνυμία.
Τον οικισμό Ριβίου τον ίδρυσαν οικογένειες από το χωριό Παπαδάτου μετά το 1860 περίπου. Στη συνέχεια και ιδιαίτερα τα νεότερα χρόνια εγκαταστάθηκαν μόνιμα σ’ αυτόν πολλοί παραχει- μάζοντες κτηνοτρόφοι κι έτσι ο πληθυσμός του, αν και τροφοδό τησε κι αυτός σ’ ανθρώπινο δυναμικό τις γειτονικές κωμοπόλεις και πόλεις, καθώς και την Αθήνα, αυξήθηκε. Το 1940 οι κάτοικοι του ήταν 90 και το 1981 έφθασαν τους 216.
Ο οικισμός του Ριβίου αναγνωρίσθηκε, μαζί με την Κοινότητα Παπαδάτου, στην οποία και ανήκει σήμερα, το 1912, μετά τη διάλυση των παλιών Δήμων του Νομού.
Ή ονομασία της τοποθεσίας, πού είναι χτισμένος ό οικισμός του Ριβίου, είναι γνωστή από πολύ παλιά, χωρίς βέβαια και να γνωρίζουμε επακριβώς από που προήλθε. Σε διάφορα παλιά έγγραφα του 1821 τη συναντάμε και με το όνομα Ερίβιον. Σήμε ρα το όνομα του οικισμού το συναντάμε με τους τύπους (ο) Ρίβιος και (το) Ρίβιο. Στα τοπωνυμικά του Ξηρομέρου, ο Γερ. Παπατρέ χας αναφέρει ότι το όνομα αυτό μπορεί να προήλθε από τη σλαβι κή λέξη Rybbje – ryba πού σημαίνει «ψάρι». Εδώ ταιριάζει αυτή ή εξήγηση, γιατί ή λίμνη της περιοχής, η Αμβρακία, είναι πλούσια σε ψάρια.
Το όνομα της τοποθεσίας αυτής ήταν γνωστό από πολύ παλιά από τον υπόγειο ποταμό πού τροφοδοτεί τα νερά της λίμνης ορι σμένους μήνες του έτους, συνήθως Δεκ. μέχρι Μάιο, και ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες πού επικρατούν την κάθε χρονιά. Γενικά ή ροή του και ή ποσότητα του νερού του εξαρτώνται από τις βροχές και τα χιόνια πού πέφτουν, καθώς και από τους ανέμους πού φυσούν. Π.χ. με το βοριά το νερό ελαττώνεται, ενώ με το λιώσιμο των χιονιών αυξάνεται.
Το ξεκίνημα του είναι γνωστό με τη λαϊκή φράση: «”Έσπασε ο Ρίβιος» και ή κοίτη του ή αβαθής είναι γνωστή με τη λέξη «αυλάκι».
Γι’ αυτόν τον υπόγειο ποταμό ενδιαφέρθηκε ένα αγγλικό Ιν στιτούτο Ερευνών του Λονδίνου και ζήτησε από την Κοινότητα Παπαδάτου, το 1960, να συμπληρωθεί ένα ερωτηματολόγιο και να επιστραφεί. Πράγματι το ερωτηματολόγιο αυτό συμπληρώθηκε με προσοχή και στάλθηκε.
Ο Άγγλος περιηγητής Λήκ για τη λίμνη Αμβρακία, στις 18 Μάρτ. 1809, έγραψε τα έξης: «… Κάτω από το μοναστήρι του Αγριλιού είναι το πιο στενό και πιο βαθύ μέρος της λίμνης. Στα ξηρά καλοκαίρια δε μένει τίποτε άλλο από μια κυκλική λιμνούλα σ’ εκείνο το μέρος, όλο το υπόλοιπο είναι ξηρό (στεγνό) ή λασπε ρό. Στην Κατούνα έχουν τη γνώμη, ότι μέσω ολίγων καναλιών αποστράγγισης, όλη, έκτος απ’ τη λιμνούλα κοντά στον Αγριλιό, μπορούσε να γίνει ικανή να παράγει καλαμπόκι ή οποιουδήποτε άλλου είδους σπόρους σ’ αφθονία. Μερικά μέρη, στις άκρες της λίμνης, είναι τώρα καλλιεργημένα …». Πραγματικά και στις μέρες μας ή στάθμη της λίμνης, λόγω παρατεταμένης ανομβρίας, χαμήλωσε, μίκρυνε ή επιφάνεια της και οι κάτοικοι της περιοχής καλ λιέργησαν μεγάλο μέρος της κατά τα έτη 1926 και 1949.
Επίσης κατά το παρελθόν, 1964-1965, άρχισαν και έργα για την αποστράγγιση του μεγαλύτερου μέρους της με υπόγεια σήραγγα, ή όποια θα διοχέτευε τα νερά στον Αμβρακικό κόλπο, στην έξοδο της πόλης Αμφιλοχίας προς την Άρτα, αλλά τελικά ναυάγησαν, επειδή χαρακτηρίσθηκαν ασύμφορα. Έτσι ή λίμνη παρέμεινε στη φυσική της κατάσταση.
Τα διάφορα προβλήματα του οικισμού, σε γενικές γραμμές, ταυτίζονται με τα προβλήματα ολόκληρης της περιφέρειας της Κοινότητας. Ειδικότερα ό οικισμός του Ριβίου, προ οκταετίας περίπου, είχε το οξύτατο πρόβλημα της ύδρευσης, το όποιο βρήκε τη λύση του το 1980, με την επιτυχή γεώτρηση πού έγινε στη θέση «Φασκούτι», κοντά στον οικισμό, στους πρόποδες του Πέταλα. Ή ειδική γεωλογική μελέτη συντάχθηκε από την Επι θεώρηση Γεωργίας Πελοποννήσου και Δυτ. Ελλάδας το 1973 (Αριθ. Γ’. 21577/25.4.73) και προσδιόριζε ότι στη θέση αυτή υπάρχει υδροφόρος λεκάνη. Πράγματι βρέθηκε νερό άφθονο και πολύ κατάλληλο.
Στη συνέχεια, με τις άλλες απαραίτητες εργασίες πού ακολού θησαν (1981 αντλιοστάσιο, 1984 δεξαμενή και δίκτυο διανομής του νερού), ολοκληρώθηκε το έργο, το όποιο επεκτάθηκε και πέρα από τα όρια του οικισμού Ριβίου και έφθασε και υδροδότησε και τον οικισμό του Αγίου Στεφάνου και τις ενδιάμεσες περιοχές(…)
