facebook twitter youtube googleplus
on/off

ΠεραχώριΆρθρα: Περαχώρι – Παλιοχώρα – Αη Γιάννης – Σπήλαιο Νυμφών

Φτάσαμε με τ’ αυτοκίνητο στην εκκλησιά  του Περαχωριού στην Παναγία, με το ψηλό καμπαναριό, δεξιά  στην είσοδο της αυλής και πήραμε τον ανηφορικό στενό τσιμεντένιο δρόμο που ξεκινάει από τη στροφή του κεντρικού δρόμου αριστερά από την εκκλησία. Στα διακόσια περίπου μέτρα, στο δεξί μας χέρι η παλιά εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα.
Τελειώνοντας ο περίβολος τις εκκλησιάς αρχίζει το νεοσκαμμένο μονοπάτι.
Κάπου εκεί, προσπαθήσαμε να βρούμε χώρο, ν’ αφήσουμε τ΄αυτοκίνητο.
Βρήκαμε ένα μικρό πλάτωμα, με τον προβληματισμό, για το πώς θα γυρίσουμε να φύγουμε.
” Θα το αντιμετωπίσουμε μετά” σκεφτήκαμε, ενώ αρχίσαμε ήδη να περπατάμε στο ανηφορικό μονοπάτι. Στο ξεκίνημα δεν υπάρχει πινακίδα κι εκείνη που υπάρχει αριστερά στα 50 μέτρα περίπου, δεν είναι ορατή από την αρχή του μονοπατιού.

Πάνω από εκατό μέτρα απότομη ανηφόρα χωματόδρομος, κι ύστερα αρχίζει τοίσωμα. Μας είχαν πληροφορήσει πως μετά από 300 μέτρα περίπου, διακλαδίζεται το μονοπάτι.  Αριστερά το από κάτω δηλαδή μας οδηγεί προς την εκκλησία τη Μαρουλάτικη. Δεξιά, το από πάνω μονοπάτι, είναι τοζητούμενο.
Εμείς, πήραμε πρώτα τον αριστερό δρόμο όπου πολύ σύντομα, μας έβγαλε στη χωματένια αυλή  της εκκλησίας της Μαρουλάτικης. Μπήκαμε μέσα.


Περιποιημένη με Περαχωρίτικα στρωσίδια καρεδάκια και πετσετάκια με μπορντώ σατέν κουρτίνες στις εισόδους του ιερού που πλαισίωναν παλιές αγιογραφίες και σύνδεαν στην πράξη την θρησκεία με την παράδοση. Σε λίγο βρεθήκαμε πάλι στο  μονοπάτι για τον Αη Γιάννη. Σε μικρή απόσταση, περπατούσαμε πλέον σε πλακοστρωμένο έδαφος. Η παρέμβαση, κατά την ανακατασκευή του πολύ προσεκτική. Οι  πλάκες από πέτρα ακατέργαστη από την περιοχή κι ανάμεσα χώμα σκόρπιο και διάσπαρτο.

Η αποκατάσταση της λιθιάς αριστερά που ‘χε  τόσο μήκος, όσο το μήκος του μονοπατιού μέχρι τον Αη Γιάννη δεν είχε την παραμικρή σχεδόν αισθητή διαφορά από το υπόλοιπο τμήμα της λιθιάς.

Χαμηλώνοντας τη ματιά κάτω κι απέναντι στο λόφο της Δρακούλως στο Περαχώρι η γειτονιά Λιγγούρι με σπίτια περιποιημένα και λιθιές κάτασπρες ασβεστωμένες, λιαζόταν στον ήλιο. Πίσω του απλωνόταν το πέλαγος κι απέναντι ο Αστακός και πιο κάτω οι Οξιές.


Κοντά μας οι φανταστικότερες φυσικές συνθέσεις. Αιωνόβιες ελιές μ’ ανάγλυφους κορμούς και στρυφογυριστά κλαδιά μπλεγμένα μες στα σκίνα και τις μυρτιές. Πιο κάτω κουμαριές  με ώριμα κατακόκκινα κούμαρα. Κι από κάτω τα άρωμα τσ’ αλιφασκιάς και της ρίγανης αρωμάτιζαν το ελαφρό αεράκι. Σε τούτο το μονοπάτι, η φύση δεν αστειεύεται!!
Κράτησε χρόνια όρθιο κι επιβλητικό το καμπαναριό τ’ Αη Γιάννη, τύλιξε με χάρη τα ερείπια των σπιτιών της Παλιόχωρας κι έντυσε και στόλισε την ιστορία της με κέφι και με γνώση.

Η εκκλησιά τ’ Αη Γιάννη με το καμπαναριό η καθημερινή καλημέρα των Περαχωριτών, το σήμα πως μια καινούρια μέρα αρχίζει.
Παλιές αγιογραφίες,  κάποιες περισσότερο κατεστραμμένες και κάποιες πιο λίγο σωσμένες σαν από θαύμα αφού η εκκλησία ήταν για χρόνια χωρίς σκεπή.
Λίγο κατηφορικό το μονοπάτι μετά την εκκλησία του Αη Γιάννη και χωρίς πλάκες. Κάπου κάπου, κάποια πέτρινα πεζούλια για ξεκούραση κι απόλαυση της θέας από τους περιπατητές. Τώρα βλέπουμε την άλλη πλευρά. Το Λαζαρέτο στη μέση η είσοδος του λιμανιού και το Σκαρτσουμπονήσι.


Φτάσαμε στ’ αλώνι. Εκεί τα σύνορα του μονοπατιού γίνονται ακαθόριστα στο ελαφρώς κατηφορικό κι επίπεδο έδαφος. Τραβάμε με κατεύθυνση προς τη θάλασσα, όπου συναντάμε το εκκλησάκι του Αη Σπυρίδωνα. Ανακαινισμένο, σοφαντισμένο πρόσφατα πνιγμένο μέσα στα πουρνάρια και τις μυρτιές. Η κατηφόρα μεγαλύτερη τώρα. Κάπου κάπου πέτρινα σκαλιά, ανάμεσα από συστάδες μικρών πεύκων. Σε λίγο φτάνουμε στο δημόσιο δρόμο όπου μας περίμενε το αυτοκίνητο που είχαμε προβλέψει ν’ αφήσουμε εκεί για την επιστροφή. Αυτή τη διαδρομή την συνιστούμε ανεπιφύλακτα!!!

Πηγή

Γράψτε το σχόλιό σας.