facebook twitter youtube googleplus
on/off

ΚούπαΆρθρα: Κούπα

KoupaΣτα βόρεια η Κούπα, με 100 περίπου κατοίκους, είναι ένας εξαιρετικά όμορφος ορεινός οικισμός , χτισμένος σε υψόμετρο περίπου 600μ, μέσα σε δάση από βελανιδιές, οξιές και δρύες, με πολλές πηγές και ξινό ιαματικό νερό στο κέντρο του ορεινού όγκου του Πάικου. Οι κάτοικοί του, που είναι περισσότεροι το καλοκαίρι, ασχολούνται με λαϊκές παραδοσιακές κατασκευές, αλλά και με την κτηνοτροφία. Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία το όνομα του οικισμού και η ίδρυσή του οφείλονται στον Έλληνα Κούπη, ο οποίος κατέφυγε με την οικογένεια του στις κορυφές του Πάικου για να αποφύγει τους Τούρκους διώκτες του. Το χωριό που ίδρυσε ο Κούπης στη θέση “Βέκλιακουπ” (Βλάχικη απόδοση του όρου Παλαιά Κούπα) που είναι ΒΔ του σημερινού οικισμού ερημώθηκε από χολέρα το 1700. Γι’αυτό τον λόγο οι κάτοικοι εγκατέλειψαν τον οικισμό και ακολουθώντας ένα σμήνος μελισσών που άφησαν επίτηδες ελεύθερο, εγκαταστάθηκαν στη σημερινή θέση, χτίζοντας την εκκλησία τους στο σημείο όπου επέλεξε το σμήνος. Η εκκλησία σε ρυθμό βασιλικής , που έχει χαρακτηριστεί από το Υπουργείο Πολιτισμού ως διατηρητέο μνημείο ιδιαίτερης πολιτιστικής αξίας, εξακολουθεί να αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της μεταβυζαντινής φυσιογνωμίας και παράδοσης του χωριού. Άλλα στοιχεία από τα οποία δακρίνεται το χωριό είναι: Η φυσική ομορφιά του περιβάλλοντος τοπίου από σπάνιας πυκνότητας και ανάπτυξης δρυοδάση και δάση οξυάς , το πλήθος των φυσικών σπηλαίων, το ξυνό ιαματικό νερό, το ποτάμι και οι πολυάριθμες πηγές που το τροφοδοτούν, τα μνημεία της παρουσίας του 30ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ (χαρακώματα, μαγειρεία), τα μνημεία της παρουσίας των συμμαχικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, από τα οποία ξεχωρίζουν ιδιαίτερα ο μήκος 7 περίπου χιλιομέτρων δρόμος που οδηγεί προς τα Μεγάλα Λιβάδια και η μήκους 10 περίπου χιλιομέτρων σιδηροδρομική γραμμή που ξικινάει απ’τον ποταμό Αξιό και αναπτύσεται καταμήκος του τοπικού παραπόταμου Λουμίτσα και του χειμάρρου Μακρυρέμα. Επίσης τα ορύγματα – φυσικά ψυγεία σε επιλεγμένα σημεία του βουνού, που χρησίμευαν για τη συντήρηση των τροφίμων τους θερινούς μήνες, καθώς και η στέρνα με το ξινό νερό, το οποίο οι Γάλλοι στρατιώτες εμφιάλωναν και έστελναν στην παρτίδα τους για να χρησιμοποιηθεί για ιαματικούς σκοπούς.

Πηγή: http://www.kilkis.gr

Γράψτε το σχόλιό σας.