Ο τόπος κατοικείται από πολύ νωρίς: το μαρτυρούν επιφανειακά ευρήματα, όπως η περίφημη περόνη από την εποχή του χαλκού στα Πράμαντα, εξάρτημα που χρησιμεύει ακόμα και σήμερα για να συγκρατεί τη χοντρή μάλλινη κάπα των κτηνοτρόφων. Οι μετακινήσεις προσδιορίζουν και την οικονομική και κοινωνική ζωή. Οι κτηνοτρόφοι δεν έχουν σταθερό σημείο αναφοράς στο χώρο, έτσι το ρόλο της αγοράς, του κέντρου που συνδέει και συκρατεί τα μέλη της κοινότητας των πόλεων της νότιας Ελλάδας, καλείται να παίξει η ευρεία οικογένεια – έθνος και οι άρρηκτοι δεσμοί της.
Οι πρώτες ακροπόλεις και φρυκτωρίες στήνονται σε καίρια σημεία των εισόδων από τη Θεσσαλία και τη νότιο Ήπειρο αλλά και από το Βορρά. Ελληνιστικά φρούρια στο Καλέντζι, στην Πλάκα, στους Καλαρρύτες, στους Χουλιαράδες, στα Πράμαντα ελέγχουν το ρου του Αράχθου και τις χαράδρες των παραποτάμων του που είναι δίοδοι επικοινωνίας με τη Θεσσαλία.
