facebook twitter youtube googleplus
on/off

ΝεοχωράκιΆρθρα: Η νεότερη ιστορία του χωριού

Η νεότερη ιστορία του χωριού

Στις αρχές του 19 αιώνα με τις διώξεις του Αλή πασά αρκετές Σαρακατσάνικες οικογένειες εγκατέλειψαν τα άγραφα και μετακινήθηκαν σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, έτσι και κάποιες οικογένειες μετακινήθηκαν ανατολικά στην Όθρυ. Το καλοκαίρι είχαν τις στάνες τους στην Χαρλαή ενώ τον χειμώνα κατέβαιναν στα χειμαδιά στο Παλιοντινιρλή, στο Γιντζελί κ.λ.π. Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας το 1881 και πάλι οι Σαρακατσάνοι έμειναν χωρίς γη η οποία είχε περάσει στα χέρια λίγων τσιφλικάδων που την πήραν κοψοχρονιά από τους Τούρκους. Λίγο δίπλα από τα χειμαδιά των Σαρακατσάνων υπήρχε το χωριό Γιντζέκι Ιντζέκ ήταν η Τούρκικη ονομασία, αν και λέγετε πως πριν χιλιάδες χρόνια υπήρχε σην περιοχή η αρχαία Ιτων γνωστή για τον Ναό της Αθηνάς της Ιτωνίας, ενώ αργότερα υπήρξε το χριστιανικό χωριό  Ιτώνα  .
Το χωριό ήταν χωρισμένο στην μέση σε δυο μακρόστενες λωρίδες που περιείχαν και οι δυο και βουνό και κάμπο. Την νότια πλευρά την λέγαν Γιντζέκι και την βόρεια Γιντζεκάκι.
Το 1906 πωλούνταν το Γιντζεκάκι έτσι οι Σαρακατσανοι αποφάσισαν να αγοράσουν δική τους γη, τελικά αγόρασαν το Γιντζεκάκι, γιατί έτσι θα είχαν τόπο και για τα χειμαδιά άλλα και για το καλοκαίρι. Αργότερα το 1910 αγόρασαν  το Γιντζέκι.
Στο κτήμα και αργότερα στο χωριό υπήρχαν και βλάχικες οικογένειες που συνυπάρχουν αρμονικά με τους σαρακατσάνους μέχρι και τις μέρες μας
Το 1915 αποφάσισαν να φτιάξουν μια εκκλησία, στο χωριό μόνο που δεν ήξεραν που να την φτιάξουν και σε ποιο Άγιο να την πούνε. Κατά την μεταφορά της ξυλείας από το βουνό, για την κατασκευή της εκκλησίας, τα άλογα που κουβαλούσαν τα ξύλα έφυγαν μπροστά και το πρώτο άλογο που έφτασε στο χωριό πήγε και σταμάτησε στην τοποθεσία που είναι χτισμένη σήμερα η εκκλησία του χωριού. Βλέποντας μετά οι Σαρακατάνοι το άλογο εκεί να τους περιμένει αποφασίσανε να χτίσουν εκεί την εκκλησία και μετά από σκλήρο η εκκλησία ονομάστηκε Ζωοδόχος Πηγή.
Στο κτήμα υπήρχε και μια μισό φτιαγμένη εκκλησία ο Άγιος Θωμάς που παρέμεινε ξεσκέπαστη ως το 1955 όπου και τελικά σκεπάστηκε και πήρε την σημερινή της μορφή.
Έτσι τώρα άλλαξαν τόπια το χειμώνα ξεχειμάδιαζαν στο Γιντζέκι ενώ το καλοκαίρι ανέβαιναν οι περισσότεροι και έφτιαχναν τα κονάκια τους στην Γκουτζιτζιά λόγω που υπήρχε και μια πηγή εκεί κοντά. Οι υπόλοιποι  είχαν τα κονάκια στην Κυδωνιά και στο Ξηλομάντρι. Αυτό συνεχίστηκε ως το 1947 το καλοκαίρι, όπου με εντολή του στρατού εγκαταλείψανε τα βουνά και πήγαν στον κάμπο στην τοποθεσία Καβάκια . Αργότερα το φθινόπωρο του 1947 μεταφέρθηκαν στον Αλμυρό. Εκεί καθίσανε μέχρι το 1949 το φθινόπωρο . Γυρνώντας στο Γιντζέκι με ότι απέμεινε από το βιό τους το βρήκαν ερειπωμένο και μισό κατεστραμμένο. Αλλά με σκληρή δουλειά και την βοήθεια από τις αποζημιώσεις τον Ιταλών το ξανά φτιάξανε και πάλι. Μετά την κατάσταση άρχισαν να ασχολούνται με την γεωργία με αποτέλεσμα το καλοκαίρι να έχουν τον θέρο, οπότε σταμάτησαν σιγά σιγά να βγαίνουν στα βουνά. Όταν αγόρασαν το κτήμα δεν υπήρχε νερό στο χωριό, μόνο κάτι ξεροπήγαδα που είχαν αφήσει οι Τούρκοι, οπότε το κουβαλούσαν οι γυναίκες με τις βαρέλες από το πηγάδι στο Μαντραλύκι. Το Φθινόπωρο του 1957 ήρθε το νερό από την Γκουτζιτζιά στην είσοδο του χωριού. Το νερό έμεινε εκεί όλο το χειμώνα και την άνοιξη μετά φτιάξανε 5 βρύσες μέσα στο χωριό . Στην πάνω πλευρά του χωριού, στην μέση, στην κάτω πλευρά, στην πλατεία και τέλος φτιάξανε και μία στο σχολείο του χωριού (αυτή είναι η μοναδική που σώζεται σε καλή κατάσταση).
Τότε έχοντας το νερό στα πόδια τους, μειώθηκαν κατά πολύ οι οικογένειες που έβγαιναν στα βουνά το καλοκαίρι. Στην δεκαετία 1970 – 1080 άρχισαν να εγκαταλείπουν την κτηνοτροφία σταδιακά. Οι νέοι θέλοντας να φύγουν από την δύσκολη ζωή των πατεράδων τους στράφηκαν στα γράμματα και στις σπουδές. Και μετά τον σεισμό του 1980  άρχισε η αστικοποίηση και αρκετές οικογένειες μετακινηθήκαν στον Αλμυρό, συγχρόνως πολλοί στράφηκαν στην δυναμική γεωργία κατεβαίνοντας ομαδικά στον κάμπο του Αλμυρού, σε σημείο που σήμερα οι κάτοικοι του χωριού να είναι ελάχιστοι και οι περισσότεροι μεγάλης ηλικίας.
Τα τελευταία χρόνια αποφάσισαν να χτίσουν ένα εκκλησάκι στο σημείο που έβγαιναν το καλοκαίρι με τα κοπάδια τους στην Γκουτζιτζιά να θυμούνται οι μεγαλύτεροι τα παιδικά τους χρόνια και να μαθαίνουν οι νεότεροι για το που ζούσαν οι πατεράδες και οι παππούδες τους. Το εκκλησάκι το ονομάσανε Αγία τριάδα και το επισκέπτονται κάθε χρόνο στη γιορτή του πλήθος Σαρακατσαναίων και μη.
Η ονομασία του χωριού άλλαξε το 1929 σε Νεοχωράκι που είναι και η σημερινή του ονομασία.

Πηγή

Γράψτε το σχόλιό σας.