Περὶ τὰ μέσα τοῦ 17ου αἰῶνος ἐπεσκέφθη τὴν Ἰρσλὴμ ἡ ἐξ Ἰβηρίας Ἡγεμονὶς Ἐλισάβετ, ἤτις ἀνῳκοδόμησε τὴν Ἱερὰν Μονὴν τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Τῷ 1651 ὁ Ναζαρὲτ Γαβριὴλ γράφει ὅτι ἐν τῇ Μονῇ ταύτη κατοικοῦσιν Ἴβηρες. Κατὰ τὸν Σουχάνωφ, ἐνταῦθα ζῶσι λαϊκοὶ καὶ πληρώνουσιν εἰς τοὺς Ἴβηρας. Τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1681 ἔγραφεν ὁ Πατριάρχης Δοσίθεος εἰς Ἰβηρίαν ὅτι οἱ Φράγκοι ἐζήτουν νὰ ἀγοράσωσι τὸν Ἅγιον Νικόλαον. Ἐκ τῶν ὑπομνημάτων Νεοφύτου τοῦ Κυπρίου μανθάνομεν, ὅτι τῷ 1826 τὸ Ἀραβικὸν σχολεῖον τοῦ Πατριαρχείου ἦτο ἐν τῇ Μονῇ ταύτῃ. Ἐπὶ Κυρίλλου Β΄ ἐγκατέστη ἐκεῖ τὸ τυπογραφεῖον. Ἅπας ὁ τοῖχος τῆς προσόψεως τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ἀποτελεῖται ἐκ μεγάλων λίθων μετὰ Ἰβηρικῶν ἐπιγραφῶν.