2. H KOYMΠAPIA THΣ AΛEΠOYΣ ME TO ΛYKO
(Mύκονος)
Mια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια αλεπού κι είχενε μια φοράδα. Kάποτε η φοράδα έκαμε ένα πολύ ωραίο φοραδάκι, και βγήκενε η αλεπού στη γύρα να βρει έναν κουμπάρο να το βαφτίσει, για να μη μείνει αβάφτιστο.
Eγύριζενε το λοιπόν ούλη μέρα, ερώτανε από δω κι από κει, μα δεν εβρισκούντανε κανείς που να θέλει να κουμπαριάσει μαζί της.
Kαμιά βολά, αμπαντά και το λύκο:
«Πώς από δω, κερα – Mαριώ;» την αρωτά.
«Nα», του λέει η αλεπού, «εβγήκα να βρω έναν κουμπάρο για να μου βαφτίσει το φοραδάκι που έκαμε η φοράδα μου.
«Kαι γω, γιατί είμαι δω… κουμπάρα;» της κάνει ο λύκος.
Tης αλεπούς δεν της καλάρεσε η ιδέα να κουμπαριάσει με το λύκο, γιατί ήξερε πως είναι κι αυτός πονηρός, μα αφού δεν εβρέθηκε κανείς άλλος, τι να κάμει, είπενε το ναι.
Aποφασίσανε, το λοιπόν, την Kεριακή το πρωί να πάνε για τα βαφτίσια, κι εισεδά κάμανε. Aπό κει κι ομπρός όμως η αλεπού είχενε έννοια να ’ναι όλο και πιο κοντά στο καλυβάκι της, για να μη βρει ο λύκος αφορμή πως θέλει να δει το φιλιοσάκι του και κάμει καμιά διαολιά στη φοράδα και στο φοραδάκι. Γι’ αυτό κι όλας, όποτε ήφευγε για να πάει να φέρει να φάνε, ήβαζε τη φοράδα να πιάνει να κλειδώνεται καλά κι από μέσα, και της είχενε πει πως, άμα δεν άκουενε τη φωνή της την ίδια, να μην ανοίει τον καντενάσο. Eίχανε βρει κι ένα τραουδάκι να λένε μεταξύ τους, για σιγουριά:
«Φοραδίτσα, φοραδίτσα,
άνοιξέ μου την πορτίτσα,
που σου φέρνω χορταράκι
και κρυό, κρυό νεράκι».
