Ένα κτίριο, μια ιστορία που οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης γνωρίζουν και κάποιοι άλλοι ίσως όχι. Όπως κι αν έχει όμως, η ιστορία του Μεγάρου Φυτάκη αξίζει να γίνει γνωστή για όσους δεν την γνωρίζουν.

Μπαίνοντας κανείς στο Ηράκλειο από το λιμάνι του αλλά και με το αυτοκίνητο διασχίζοντας την παραλιακή λεωφόρο της πόλης, θα αντικρύσει ένα επιβλητικό οικοδόμημα της δεκαετίας του 1920, διαμορφωμένο πλέον στις μέρες μας σε ένα πολυτελέστατο ξενοδοχείο.

Το όνομα του Μεγάρου Φυτάκη, είναι αυτό του τότε ιδιοκτήτη του. Το μοναδικό αυτό κτίριο κτίσθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1920 από την εμπορική εταιρεία Φυτάκη-Κασαπάκη, η οποία είχε σαν αντικείμενο εργασίας την εμπορία κίτρων που τότε ήταν σε μεγάλη άνοδο. Το κτίριο θεμελιώθηκε επάνω στα ενετικά τείχη της πόλης με την παραλία ακριβώς μπροστά του, στην οποία τα χρόνια εκείνα οι κάτοικοι του Ηρακλείου έκαναν δειλά την εμφάνισή τους για το μπάνιο τους.

Επάνω στην άμμο οι ιδιοκτήτες του κτιρίου είχαν εγκαταστήσει υπαίθρια τη βιομηχανία τους και σωροί από κίτρα και ξύλινα βαρέλια βρίσκονταν παντού. Εργάτες «κόφτες», έκοβαν το κίτρο σε δυο ίσα μέρη και το τοποθετούσαν μέσα στο βαρέλι. Όταν η ποσότητα ήταν πλήρης έριχναν το βαρέλι στη θάλασσα αφού το ενίσχυαν με αλάτι. Επειτα από αυτή την υποτυπώδη βιομηχανική επεξεργασία έστελναν τα κίτρα κυρίως στην Αγγλία για την τελική επεξεργασία και Παρασκευή του γλυκού με το οποίο κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων παρασκεύαζαν την πατροπαράδοτη πουτίγκα.

Ο Φυτάκης, που ήταν ο ένας από τους δυο κιτρεμπόρους, στην αρχή ασχολούνταν με το εμπόριο φρούτων και λαχανικών κι έπειτα ασχολήθηκε και με το κιτρεμπόριο. Το κίτρο είχε μεγάλη ζήτηση, η τιμή του διαρκώς ανέβαινε και για την εποχή εκείνη η τιμή του είχε ξεπεράσει τις 30 δραχμές την οκά. Με αυτό τον τρόπο τα κέρδη ήταν πολύ μεγάλα κι έτσι πάρθηκε η απόφαση να επενδυθούν για την ανοικοδόμηση του Μεγάρου.

Ετσι, στις αρχές της δεκαετίας του 1930 το Μέγαρον άρχισε να υψώνεται μεγαλόπρεπα και επιβλητικά σε όλη την πόλη. Κατοικούσαν σε αυτό όλες οι πλούσιες οικογένειες του Ηρακλείου και στο ισόγειο του κτιρίου στεγάζονταν η Λέσχη Ηρακλείου στην οποία μαζευόταν όλοι οι εύποροι κάτοικοι της πόλης, εκπρόσωποι βουλευτών και εμπορικοί οίκοι οι οποίοι κατηύθηναν την οικονομία του τόπου. Κάθε Σάββατο διοργάνωναν χορούς, κοσμικές συγκεντρώσεις και φιλανθρωπικές βραδιές.

Στο τέλος της κατοχής γερμανικά πλοία που έπλεαν στην Κρήτη με κατεύθυνση την Αφρική, αποτέλεσαν στόχο αγγλικού βομβαρδιστικού σμήνους κι ένα από τα πλοία που ήταν φορτωμένο με πολεμικό υλικό και χτυπημένο, καταφεύγοντας στο λιμάνι του Ηρακλείου έκανε έκρηξη, η οποία έπληξε εκτός των άλλων, πολύ σοβαρά και το Μέγαρον.

Η ιστορία του παραμένει μοναδική και παρόλο που όσοι συμμετείχαν, ο καθένας με τον τρόπο του, να γραφτεί δεν είναι πια εν ζωή, το Μέγαρον Φυτάκη θα είναι πάντα εκεί να μας… μιλάει για ό,τι διαδραματίστηκε σε αυτό στις εποχές της δόξας του.

Το μοναδικό για το Ηράκλειο και ολόκληρη την Κρήτη οικοδόμημα, ανακαινίστηκε ριζικά τα τελευταία χρόνια και είναι πλέον ένα πολυτελέστατο ξενοδοχείο, αποτελώντας ένα στολίδι για την πόλη και την παραλιακή της λεωφόρο.

Ελένη Δ. Μπουχαλάκη