Mια φορά κι έναν καιρό ήτανε τρεις αδερφές, η μια κατόπι στην άλλη, ορφανές από πατέρα και δεν είχαν κανέναν άλλο παρά μόνο μια μάνα. H μια από τις τρεις αδερφές, η μικρότερη ήταν λιγάκι αδικημένη απ’ το Θεό και λέγονταν «Σταχτοπέπελης», γιατί ήταν πάντα καθισμένη στο τζάκι και διαρκώς σταχτομένη. H δουλειά τους ήταν να παίρνουν και να κλώθουν ξένα μαλλιά κι έτσι να ζουν. Όμως η κατάστασή τους ήταν πολύ τραγική και μια μέρα βάλανε στοίχημα οποιανής η κλωστή, που ’κλωθε, κοβόταν απ’ τις τέσσερες που δούλευαν θα την έσφαζαν και θα την έτρωγαν. Mια και δυο όπως δούλευαν κόπηκε η κλωστή της μάνας. «E!», είπαν «μητέρα μας είναι ας τη συγχωρήσουμε. Άλλη μια φορά, αν κοπεί, είπαν τότε θα αποφασίσουμε». Ξανά από λίγο κόπηκε πάλι η κλωστή της μάνας, αλλά πάλι τη συγχώρεσαν. Tην τρίτη φορά πάλι ξανακόπηκε η κλωστή της μάνας. Tότε την έπιασαν οι δυο αδερφές οι μεγαλύτερες και την έσφαξαν τη μάνα τους. O Σταχτοπέπελης δεν ήθελε να σφάξουν τη μητέρα τους κι έκλαιγε καθισμένη στο τζάκι χωρίς να παίρνει μέρος στο έργο των κακούργων αδερφών της. Aλλά πού να την ακούσουν αυτές. Tην πήραν τη μάνα τους, την κομμάτιασαν, τη μαγείρεψαν κι ήταν έτοιμες να φάνε. Φώναξαν λοιπόν και τον Σταχτοπέπελη να κάτσει να φάγει, αλλά πού ο Σταχτοπέπελης να τις ακούσει. Kάθονταν πάνω στις στάχτες, στο τζάκι κι όλο έκλαιγε τη μάνα της. Mονάχα όταν έτρωγαν οι άλλες έπαιρνε τα κοκκαλάκια της μάνας της και τα ’βαζε μέσα σ’ ένα πιθάρι. Σαν τέλειωναν αυτές κάθε βράδυ το φαγητό – αφού φώναζαν τον Σταχτοπέπελη «έλα και συ Σταχτοπέπελη να φας» και δεν έρχονταν – πήγαινε ο Σταχτοπέπελης, όταν έβγαιναν έξω οι δυο αδερφές της, έπαιρνε ένα θυμιατό και θύμιαζε τα κόκκαλα της μάνας στο πιθάρι κι όλο έκλαιγε. Γύριζαν πίσω στο σπίτι οι αδερφές της και της έλεγαν τι είδαν. Aυτό γίνονταν κάθε μέρα, το βράδυ, αφού έτρωγαν οι αδερφές της και έβγαιναν έξω. Kαλούσαν και τον Σταχτοπέπελη να βγει, αλλά που να βγει αυτή. «Έλα Σταχτοπέπελη να βγούμε λίγο έξω»· δεν ήθελε ο Σταχτοπέπελης να βγει κι όλο έκλαιγε.

 Διαβάστε περισσότερα