Από το πλήθος των εκκλησιών του, φαίνεται ότι είναιένας από τους πρωιμότερους οικισμούς του τόπου μας. Στις αρχές του περασμένου αιώνα το χωριό ήταν τσιφλίκι και ανήκε σε δύο γαιοκτήτες.Σύμφωνα με άλλο κείμενο οι κάτοικοι μετοίκησαν για άγνωστο λόγο στις 8 Σεπτεμβρίου 1823. Το 1856, σύμφωνα με τη στατιστική του Αραβαντινού, το χωριόυπάγονταν στην επισκοπή Βελάς και Κόνιτσας και ήταν ιδιόκτητο. Δέκαχρόνια αργότερα κατά το μαρτυρικό ενυπόγραφο των γερόντων του (5Ιουνίου 1866), φέρεται σαν τσιφλίκι πολλών ελιακοσαίμπηδων (δηλ. τσιφλικομεριδιούχων). Στα τέλη του περασμένου αιώνα διατηρούνταν το ίδιοιδιοκτησιακό καθεστώς. Ο τελευταίος ιδιοκτήτης του χωριού ήταν οΓραμμενοχωρίτης Σπ. Σπέγγος, από τον οποίο και το εξαγόρασαν οι κάτοικοι.Στην προαπελευθερωτική περίοδο παρουσίασε ζωηρή επαναστατική κίνηση(ήταν από τα πρώτα χωριά που μοιράστηκαν όπλα από το Κομιτάτο).Σύμφωνα με πηγές, στα τέλη του περασμένου αιώνα, ο οικισμός αυτόςσυνέχιζε να διατηρεί το «στοιχειωδέστατο» σχολείο του.
