Το Σεβαστό, είναι μικρό χωριό του κάμπου της Παραμυθιάς, στη Θεσπρωτία, κτισμένο στη βορειοδυτική εσχατιά της ευρύτερης πεδιάδας της περιοχής, η οποία στη συνείδηση των κατοίκων της, αλλά και με απόψεις ιστορικογράφων, είναι ταυτισμένη με τα ” Ηλύσια Πεδία ” της Μυθολογίας μας.
Ευρίσκεται σε απόσταση εφτά χιλιομέτρων περίπου δυτικά από την Παραμυθιά. Ο πληθυσμός του χωριού, μειωμένος αισθητά σε σχέση με αυτόν της δεκαετίας του ΄50, ανέρχεται κατά την πρώτη δεκαετία του 2000, σε 150 το πολύ κατοίκους, που ζουν μόνιμα στο χωριό, ενώ υπερδιπλάσιος αριθμός Σεβαστιτών ζει στο εξωτερικό και κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας, διατηρώντας εν πολλοίς ζωντανούς δεσμούς με τον καταγωγικό τους τόπο.
Η θέση του χωριού μπορεί να ορισθεί ως οροπεδινή. Τόσο ο παλιός οικισμός, όσο και ο νέος – όπως επεκτάθηκε από τη δεκαετία του 1960 κι ύστερα – είναι φτιαγμένος κατά το πλείστον, στις υπώρειες τριών λόφων : του ονομαστού λόφου ” ΚΙΟΥΤΕΖΑ “, στο κέντρο του οικισμού, του ανατολικά τούτου λόφου ” ΦΑΚΕΓΚΙΡΑ ” και του δυτικά τούτου λόφου ” ΣΙΕΣΙΖΑ “, που συνθέτουν τον ορεινό όγκο της περιοχής, ο οποίος διακόπτει τερματικά την πεδιάδα στο σημείο τούτο. Ο βασικός οικισμός του χωριού έχει νοτιοανατολικό προσανατολισμό και δέχεται καθ΄ όλη τη διάρκεια της ημέρας την ευεργετική επίδραση του ζωοδότη Ήλιου ( ιδιαίτερα λατρευτού από τους αρχαίους Θεσπρωτούς ), με εξαίρεση τα λιγοστά σπίτια που τα τελευταία χρόνια έχουν κτιστεί στο κάτω χωριό επί του κάμπου, κατά τη θέση με την ονομασία ” ΑΛΩΝΙΑ “. Μια παράδοση μάλιστα λέει πως ένεκα της ηλιόλουστης θέσης του, οι παλαιότεροι ονόμαζαν το χωριό και ” ΠΡΟΣΗΛΙ “.
Στις πλάτες του ( πίσω του – δεξιά του – και αριστερά του ), το χωριό βαστάει όλο τον ορεινό όγκο της περιοχής που εκτείνεται σε βάθος χιλιομέτρων, βόρεια ως ψηλά στο χωριό ” ΠΑΓΚΡΑΤΙ ” και δυτικά ως το χωριό ” ΔΡΑΓΑΝΗ ” κι ακόμη παραπέρα προς το ΙΟΝΙΟ. Στα πόδια του τώρα, στα νοτιοανατολικά του, έχει τον κάμπο του – συνεχόμενο της πεδιάδας Παραμυθιάς — , που χώνεται ανάμεσα του και ανάμεσα του αντικρινού λόφου ” ΚΑΛΙΑΣ ” με το θρυλικό αρχαίο κάστρο στην κορυφή του, φτιαγμένο με πελασγικά αγκωνάρια, ερείπια του οποίου σώζονται ως τα σήμερα με τις θεόρατες πέτρες να σωριάζονται κατάχαμα, μάρτυρες του παρελθόντος, καθίσματα για τους βοσκούς και τους επισκέπτες, που τους ξεκουράζουν με τους θρύλους, τις παραδόσεις και τα ακούσματα των παλιών.
