Οι κάτοικοι είναι βέβαιο ότι έλαβαν μέρος στον αγώνα του έθνους το 1821, μάλιστα μέχρι το 1940, σε όλα σχεδόν τα σπίτια του χωριού, υπήρχαν φουστανέλες, ντουλαμάδες, σκούφιες, ασημοζώναρα και χαϊμαλιά. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας το χωριό ήταν “μπαϊλίκι”, δηλαδή δημόσιο κτήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ιδιοκτησία είχαν μόνο οι εκκλησίες και τα μοναστήρια, τα λεγόμενα “Βακούφια”.
Το 1864, το χωριό και ολόκληρος ο κάμπος, αγοράστηκε από τον πασά Λιμπόχοβου, τον Μαλίκ και δόθηκε ως γαμήλιο δώρο στην Εσμέ Χανούμ. Ο Μαλίκ έκτισε 3όροφο Σαράι με αποθήκες, στάβλους, κλπ, που οι παλιοί Αργυροχωρίτες ονόμασαν “κούλα” και, δυστυχώς, κατεδαφίστηκε το 1951 για να χτιστεί Δημοτικό Σχολείο. Από τα κτίσματα εκείνα σώζεται η αίθουσα των φιλοξενουμένων “μουσαφίρ οντάς”, που σήμερα στεγάζει το Κοινοτικό Γραφείο. Το 1913 ο Ελληνικός Στρατός έφερε την πολυπόθητη ελευθερία και στους Αργυροχωρίτες.
Κατά τον πόλεμο του 1940, πρώτοι οι Αργυροχωρίτες βρέθηκαν να πολεμούν και επί ένα σχεδόν μήνα, το χωριό εδέχετο κατά κύματα τα ιταλικά συντάγματα. Στην προσπάθεια κατάληψης του υψώματος (669), το Αργυροχώρι προσέφερε τα πάντα, ψωμί, νερό και πυρομαχικά, που προωθούνταν καθημερινά στις θέσεις των στρατιωτών μας από τις γυναίκες του χωριού.
