facebook twitter youtube googleplus
on/off

Άγιος ΔημήτριοςΆρθρα: Η ιστορία του Ι.Ν. του Αγίου Δημητρίου

Η ιστορία του Ι.Ν. του Αγίου Δημητρίου

Ναός Αγ.Δημητρίου

Ο Άγιος Δημήτριος στο ομώνυμο χωριουδάκι της Καρδίτσας του Δήμου Παλαμά κτίστηκε ως ναός το 1858. Με βάση όμως τα έγγραφα της πρώτης απογραφής επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1454 ( Arif Arikan)  καταγράφεται ως Μονή Σταυροπηγιακή, δηλαδή στα θεμέλια της έφερε Σταυρό με τις ευλογίες του Πατριάρχη σταλμένο από την Κωνσταντινούπολη για το σκοπό αυτό.
Ο Άγιος Δημήτριος ήταν κατά τη διάρκεια του βίου του Διοικητής της Θεσσαλίας και πάσης Ελλάδος με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Δεν υπάρχει λόγος ίδρυσης Σταυροπηγιακής Μονής σε αυτή την απομακρυσμένη περιοχή από κάθε αστικό κέντρο της περιοχής και της μετέπειτα καταγραφής της από τα επίσημα αρχεία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αν στην περιοχή αυτή ο Άγιος δεν είχε ζήσει και δεν είχε εργαστεί ως στρατιωτικός Διοικητής.
Σε αυτό συναινεί η μαρτυρία του γέρου ιερέα του χωριού όταν ζήτησε από τον Άγιο να του πει στο όνειρό του για πιο λόγο έγινε ο ναός εκεί  και όχι στην άλλη πλευρά του βουνού.
Ο Άγιος του απάντησε ότι πως θα ήταν σχεδόν αδύνατο, να δημιουργήσει «στρατόπεδο» στην άλλη πλευρά όταν εκεί δεν υπάρχει τρεχούμενο νερό.
Το τελευταίο από τα θαύματα του είναι η ανεύρεση των κλαπέντων εικόνων μας και συγκεκριμένα με τρόπο θαυματουργικό, ανευρέθησαν στις 29/5/2006 και επεστράφησαν στο ναό του.
Ο παπα – Νικόλας ήταν η εμβληματική μορφή του ιερέα του χωριού. Είχε μια αδελφή την Χαρίκλεια η οποία από κάποια άγνωστη ασθένεια ξαφνικά έπεσε κατάκοιτη. Ο παπάς  μας παραμονή της γιορτής του Αγίου οδήγησε την αδελφή του στην εκκλησία και αφού τέλεσε παράκληση και ολονυχτία κοιμήθηκαν εκεί.
Ο Άγιος εμφανίστηκε στον ταπεινό του λειτουργό και του αποκάλυψε πως η αδελφή του βασανίζεται γιατί ένας θείος του σκότωσε δίπλα στην εκκλησία κάποιον εν ονόματι Βελόνα του οποίου τον δολοφόνο κανείς μέχρι τότε δεν γνώριζε.
Ο Άγιος λοιπόν τον συμβούλευσε να πάει στην εκκλησία του Αγίου Βασιλείου 3 χλμ. Έξω από το χωριό. Πράγματι ο παππούλης πήρε την αδελφή και πήγαν στο μικρό εκείνο εκκλησάκι όπου τέλεσαν πάλι παράκληση και ολονύχτια. Κατά τη διάρκεια της νύχτας ξύπνησαν από ποδοβολητά αλόγων τα οποία γύρω από την εκκλησία συνεχίστηκαν για ώρες αφήνοντας τους άφωνους από το φόβο. Αφού έφεξε για τα καλά ο ιερέας άνοιξε την πόρτα της εκκλησίας και ετοιμάστηκε να φύγει με την αδελφή του. Τότε καθώς γύρισε πίσω να πάρει την αδελφή του διαπιστώνει γεμάτος ευτυχία ότι η Χαρίκλεια ήταν όρθια και περπατούσε και πάντα για αυτό το γεγονός δόξαζε τον Άγιο για την μεγαλοψυχία του και την μεσιτεία του προς τον Κύριο.

Πηγή

Γράψτε το σχόλιό σας.