Ο Δομοκός είναι κωμόπολη του νομού Φθιώτιδας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του είναι 2.144 κάτοικοι. Είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και έδρα του επίσης ομώνυμου δήμου ο οποίος περιλαμβάνει 16 δημοτικά διαμερίσματα.
Ο Δομοκός είναι το κέντρο της εμπορικής ζωής της επαρχίας. Υπάρχουν πολλές δημόσιες υπηρεσίες (ειρηνοδικείο, αστυνομία, ταχυδρομείο, εφορία κ.α.), καθώς επίσης τράπεζες και καταστήματα πάσης φύσεως που καλύπτουν τις ανάγκες των κατοίκων και των διερχομένων. Στο Δομοκό επίσης βρίσκεται και το Γενικό Κατάστημα Κράτησης Στερεάς Ελλάδας. Ο Δομοκός απέχει από τη Λαμία περίπου 30 χλμ και 25 χλμ από τα Φάρσαλα.
Πήρε το όνομα της από την αρχαία πόλη Θαυμακό που ήταν στην ίδια θέση. Σύμφωνα με την επικρατέστερη ετυμολογία το όνομα προέρχεται από την “θαυμάσια” θέα που είχε η θέση προς τον θεσσαλικό κάμπο που απλωνόταν εμπρός της. Κατά το Μεσαίωνα παρουσίασε μεγάλη ακμή και ήταν μια από τις πόλεις που ανήκαν στη γυναίκα του αυτοκράτορα Αλεξίου Γ΄, αυτοκράτειρα Ευφροσύνη. Μετά την κατάληψη του Βυζαντίου από τους Φράγκους και τη διανομή του, ο Δομοκός περιήλθε στην εξουσία του βασιλιά της Θεσσαλονίκης Βονιφατίου.Στα τέλη του 1493 ο Δομοκός καταλήφθηκε μαζί με τα Φάρσαλα από τους Τούρκους και τον Βαγιαζήτ Α΄, καθώς έλειπε ο τοπικός ηγεμόνας Πιγκέρνης και οι κάτοικοι συνθηκολόγησαν.
Η περιοχή διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην επανάσταση του 1821 και στις εξεγέρσεις που 
ακολούθησαν, απελευθερώθηκε όμως οριστικά στις 6 Αυγούστου του 1881. Οι Τούρκοι επανακατέλαβαν το Δομοκό το 1897 και τον κατείχαν για ένα χρόνο, ύστερα από σφοδρή μάχη: O Ελληνικός στρατός που είχε υποχωρήσει από τα θεσσαλικά σύνορα εγκαταστάθηκε αμυντικά στο οροπέδιο του Δομοκού. Ο Τούρκικος στρατός πέρασε από εκεί ύστερα από πολλές μέρες με σκοπό να κυκλώσει τον Ελληνικό στρατό πράγμα το οποίο πέτυχε. Οι Έλληνες μάχονταν με δύναμη αλλά άρχισαν να εξαντλούνται με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να τους απωθήσουν από τις διαβάσεις του όρους Κασιδιάρης και στο τέλος τους καταδίωξαν σκορπίζοντας τον όλεθρο.
Για ιστορικούς και όχι μόνο λόγους αξίζει να υπογραμμίσουμε την παρουσία του τάγματος των Ιταλών φιλελλήνων, ερυθροχιτόνων, υπό τις διαταγές του στρατηγού Riccioti Garibaldi, οι οποίοι πολέμησαν γενναία στο πλευρό των Ελλήνων μαχητών.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκόσμιου πόλεμου ο Δομοκός και κατ’ επέκταση η επαρχία Δομοκού με τα χωριά της έδωσαν ηχηρό παρών στον αγώνα κατά του ναζισμού φασισμού.Ελευθερώθηκε το 1881 αλλά τον ξανακατέλαβαν, προσωρινά, ύστερα από σφοδρή μάχη (μάχη του Δομοκού (1897) στις 17 Μαϊου 1897, κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Αρχικά, εντάχθηκε στο Νομό Λαρίσης, ως Επαρχία Δομοκού. Εντούτοις, με το Νόμο ΒΧΔ΄ του 1899 προσαρτήθηκε στο νομό Φθιώτιδας και έκτοτε αποτελεί μέρος αυτού και επομένως της Στερεάς Ελλάδας.
